Het ding met veren...
Het boek ‘Verdriet is het ding met veren’van de Britse auteur Max Porter
is met weinig andere boeken te vergelijken.
Het is een ontroerend en poëtisch verhaal dat vertelt
over het verdriet van een tweeling en hun vader
wanneer de moeder van het gezin plotseling overlijdt.
Ondanks alle warmte en troost van vrienden en familieleden,
had het huis geen betekenis meer. Niets bewoog.
Het ding met veren uit de titel is een kraai die vier à vijf dagen
na het overlijden van de echtgenote annex moeder
opeens in de hal staat
en zich vol overgave op de weduwnaar stort.
Overweldigd door deze kraai, het grote verstikkende verdriet,
smeekt de vader om verlossing:
Waarop de kraai antwoordt
'Ik ga pas weer weg als je me niet meer nodig hebt.’
De kraai weigert een blad voor de bek te nemen,
is egocentrisch en vraatzuchtig, zoals enkel dierlijk,
hongerig en nietsontziend verdriet kan zijn. Dan zegt de vader:
‘Laat niemand het wagen het verdriet dat ons is overkomen
te vertragen of versnellen of te helen.
Het is een rouw, maar liefdevol verhaal waarbij het helingsproces
en de overgang naar een nieuwe realiteit centraal staat.
Hoe ga je om met allesoverheersend verdriet?
Hoe accepteer je dat niets meer vanzelfsprekend is?
De titel van het boek verwijst naar het gedicht
‘Hoop is het ding met veren’ van Emily Dickinson.
Bij haar is hoop een vogeltje dat in je ziel huist.
Het zingt en helpt je het allesomvattende verdriet
die je overkomt te verdragen.
Het advies van de schrijver is: Luister naar de vogels.
Naar wie of wat luister jij wanneer je verdriet hebt?
